26 (edited by kwb 2018-02-08 21:59:54)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

Zoals het artikel in de Volkskrant van  11 Feb. 1999  suggereert hadden toenmalige bewindslieden zoals Schmelzer, Toxopeus e.a. 40 jaar later nog niet door dat de Indonesische aanval van Aug. 1962 op Nieuw Guinea met de medewerking van de Russen zou plaatsvinden. In de  Volkskrant  van  15 Aug. 2012  wordt nog gedetailleerder op deze zaak ingegaan.
.
Hoe valt het dan te rijmen met de cover-up van de Mamia Pakoro site met het bungalowpark in 1969, wat duidelijk het werk van de toenmalige Nederlands regering( met medewerking van de Surinaamse regering) is. Het is toch duidelijk dat ze allemaal zitten te liegen.
.
Men had dus niet door dat de Russen betrokken waren bij de ingezette aanval op Nieuw Guinea, maar ook niet dat Nieuw Guinea( Biak) onderdeel was van de samenzwering van de Air Force( Mamia Pakoro site) waaraan diezelfde regering z'n medewerking aan had gegeven. lol  big_smile
.
http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 79#p516779
.
Het is logisch te veronderstellen dat om de false flag( Mamia Pakoro site) uit te kunnen voeren, de samenzweerders niet zouden wachten totdat Sukarno z'n aanval op Biak had gedaan, maar dat men deze zelf zou doen. Maar big_smile waarom heeft men deze false flag dan niet uitgevoerd?
.
.
http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 70#p516870
.
.
.

27 (edited by kwb 2018-02-08 22:06:39)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

The Secret Team
Col. Fletcher Prouty.

.
By 1958 things had gone so far along these lines that the CIA was able to get itself involved in its most ambitious foreign operation. Contact had been made with an attach from Indonesia in Washington. This is not an unusual thing, and the CIA, the Department of State, and the Defense Department are frequently in contact with foreign individuals and groups who believe, selfishly in most instances, that with the help of the United States they can take over their own Communist oriented government. In the case of the Indonesian attach, the CIA was willing and ready to sound him out further, because it believed the removal of Sukarno from power in Indonesia would return that major Asian nation to the non-Communist family of nations. The "anti-Communist" war cry looked especially good there.
.
Rebel leaders from one end of the Indonesian island chain to the other were encouraged to organize and to plan a major rebellion against Sukarno.
.
Meanwhile the CIA prepared for its most ambitious peacetime operation. A headquarters was established in Singapore, and training bases were set up in the Philippines. An old World War II airfield on a deserted island in the southwest Pacific was reactivated, and other airstrips on remote Philippine territory were prepared for bomber and transport operations. Vast stores of arms and equipment were assembled in Okinawa and in the Philippines.
.
Indonesians, Filipinos, Chinese, Americans, and other soldier of fortune were assembled in Okinawa and the Philippines also, to support the cause. The U.S. Army took part in training the rebels, and the Navy furnished over-the-beach submarine back-up support. The Air Force provided transport aircraft and prepared the fleet of modified B-26 bombers. The B-26 is a light bomber in modern terms, but it had been fitted with a nose assembly for eight 50-caliber machine guns. This is a power-packed punch for this kind of warfare. A small fleet of Korean War B-26s was prepared, and a number of covert crews were assembled to fly them.
.
In the beginning, rebellion broke out in various parts of the island chain, and loyalist forces were forced to deal with them one at a time. While the Indonesian army, under the command of General Nasution, began an attack upon the rebels on the main island of Sumatra it seemed that the the rebel cause would be victorious on the other islands.
.
However, the inability of the rebels to win decisive victories and to enlist the aid of neutrals or the regular forces of the Government turned the war back gradually in favor of the loyalist army. The struggle was protracted, and the CIA threw everything it had into the attack. Tens of thousands of rebels were armed and equipped from the air and over the beach, but at no time were the rebels ever able to take the offensive.
.
Meanwhile, the U.S. ambassador in Jakarta had the difficult task of maintaining the semblance that the rebels were acting on their own, and that the United States was not involved. As if to strengthen his hand, the Chief of Naval Operations, then Admiral Arleigh Burke, sent his chief of intelligence to Jakarta right at that time, as much as if to say that certainly there was no U.S. military involvement in these attacks. It was an unusual rebellion, with the CIA doing all it could to help the rebels and with overt U.S. Government officials doing all they could to maintain normal relations. Then, during an air attack on an Indonesian supply vessel, one of the B-26 bombers was shot down. The pilot and crew were rescued. The pilot turned out to be an American, and his crew was mixed from other nations. This American, Allen Pope, had in his possession all kinds of routine identification documents, including a set of U.S. Air Force orders that proved beyond any doubt that he was an active U.S. Air Force pilot. The only choice left for the Indonesians was to assume that he was either a U.S. Air Force pilot flying for for the USAF, or that he was a U.S. Air Force pilot flying in support of the rebels clandestinely at the direction of the CIA.
.
Things had not been going well, and other CIA assistance had been compromised. It was not long before rebel activity was limited to remote areas where government control had never been strong in the first place. General Nasution continued a mop-up campaign, and the rebellion came to an end.
.
There were many who asked, when Allen Pope came up for trial in Jakarta, how it happened that a man who was flying clandestine missions could have been carrying so much and such complete identification with him. Why had he not been subject to a search and other controls that would have assured that he would have been stateless and plausibly deniable if captured? These same questions were asked after Gary Powers had been captured in the Soviet Union after his U-2 had landed there in 1960.
.
The usual procedure requires that the aircraft, and all records that might ordinary have been aboard the plane, and all other airborne materials be sanitized before the plane is used on any clandestine mission. A considerable amount of money had been spent by the Air Force to assure that these B-26 aircraft had been sanitized and that all airborne equipment was deniable.
.
At the forward base where Allen Pope and the other pilots were operating, the CIA was supposed to assure that all crew members were sanitized. This required that they enter a room, strip naked, and then be examined by proper authority. From that room they would enter another bare room, where nothing but the flight clothes they would wear would be available. All personal effects and other identification would be removed and left in the first room. From this second room the crew would be driven directly to their aircraft.
.
However, all crew members, as all members of the human race, have a strong sense of survival, and they know very well that if they are captured and declared to be stateless, they will then have no legal means to appeal to the United States or to any other nation and they will be shot as spies in accordance with custom. On the other hand, if they are captured and can prove beyond doubt that they are American, then they become valuable pawns in the hands of their captors. The nation that has captured them can deal privately with the U.S. Government in a form of top-level international blackmail. The lives of the men involved becomes of minor importance by that time to both countries compared to the advantages that the capturing country can wring out of the loser with the threat of exposure of the facts of the case. This is the key factor in the present prisoner-of-war problem with Hanoi. Those prisoners, many of whom were captured under unusual circumstances in accordance with the compacts signed in Geneva, have become a much more valuable asset to the Government of Hanoi than what might be called the usual prisoner of war, as in World War II.
.
With this in mind, it can be said that every agent takes precautionary measures on his own to see that he has some identifying material with him if he can possibly get away with it. It is entirely possible that the crew of the captured B-26 had their identification hidden in the plane and that they retrieved it once they were in the air. This must have been the case because the official reports from the base where they were departed on that mission stated that they had gone through the inspection process outlined above. In spite of all this, the Indonesian Government was able to produce at Allen Pope's trial copies of his recently-dated Air Force orders, which had transferred him to the Philippines. They had his Air Force identification card and a current post exchange card for Clarke Air Force base Manila, and such other documents. Their could be no doubt in their minds that Allen Pope was a current Air Force pilot and that he was flying in support of the rebels and for the CIA. Such evidence is all that is needed to expose the hand of the United States and to lay this Government open to pressures.
.
Students and researchers of subsequent action in Indonesia may have noted that the Pope case and all that is exposed has cost this Government heavily in the years that followed. Although Pope had been captured in 1958, it remained for Bobby Kennedy, during the Administration of President John F. Kennedy, to complete some of the remaining "payoff".
.
The Indonesian campaign was no small matter. It marked the entry of the CIA into the big time.Its failure also marked the beginning of a most unusual career for the CIA. It seemed that the more the CIA failed, the more it grew and prospered. As a direct and immediate result of this failure, the Eisenhower Administration made a searching review of what had happened. Unlike the Bay of Pigs investigation three years later, this review was not made in public and it was not as gentle on the main participants.
.
[...]
.
Col. Fletcher Prouty discusses the Gary Powers U2 flight
https://www.youtube.com/watch?v=ookITg_u0uc
.
.
.

28 (edited by kwb 2018-02-08 22:10:34)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

Inmiddels was Nieuw Guinea d.m.v. een grondwetsherziening in 1956 toegevoegd aan het Koninkrijk der Nederlanden. Suriname behoorde al vanaf 15 Dec. 1954 tot het Koninkrijk der Nederlanden.
.
De cover-up met het bungalowpark laat dus zien wat het dilemma van politiek Den Haag was, beide landen behoorden tot het Koninkrijk der Nederlanden. De samenzwering( false flag) waaraan Den Haag had meegewerkt was dus niks anders dan landverraad. big_smile
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 47#p516747

30 (edited by kwb 2018-02-11 21:14:34)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[NRC Handelsblad, 8 Feb. 1996]
Nieuw Guinea was geen privédomein van Luns
Mythen leiden doorgaans een hardnekkig leven. Neem de toezegging van de VS aan minister Luns in 1958 inzake het Nederlandse beleid ten aanzien van Nieuw Guinea. Volgens Albert E. Kersten is het beter uit te gaan van de feiten dan Luns op basis van de mythe als de zondebok voor het Nieuw-Guineabeleid aan te wijzen.
Albert E. Kersten
.
Sommige mythen in de recente politieke geschiedenis lijken onuitroeibaar. Dat geldt ook voor de mythe van Dulles' notitie over Amerikaanse steun aan Nederland in geval van een Indonesische aanval op Nieuw Guinea van 1 oktober 1958. Heldring refereert in zijn column ('Twee maaltijden in Washington', 9 januari) aan deze toezegging op dit “papiertje” die Dulles na een diner in de ambtswoning van ambassadeur Van Roijen op 1 oktober 1958 (en niet op 7 oktober zoals Heldring stelt) zou hebben geschreven. In overeenstemming met de inhoud van de mythe stelt Heldring dat niemand behalve Luns dat papiertje ooit gezien heeft. Op deze volgens de mythe niet bestaande toezegging zou Luns en, in goed vertrouwen van haar minister van buitenlandse zaken, vervolgens ook de Nederlandse regering bij de besluitvorming in de Nieuw-Guineakwestie van een fictie zijn uitgegaan. Anders gezegd: Luns baseerde zijn beleid op een idée fixe.
.
Dit verhaal past in het algemeen levende patroon dat het Nederlandse Nieuw-Guineabeleid een persoonlijke vendetta van de zeer conservatieve katholieke diplomaat Joseph Luns tegen Indonesië was. Nu wil ik niet betogen dat Luns niet conservatief was, of dat het Nieuw-Guineabeleid strookte met de internationale dekolonisatiestrevingen. Het is echter een misvatting te stellen dat het beleid inzake Nieuw Guinea het privédomein van de minister van buitenlandse zaken was. Zeker, hij deed in gepassioneerde betrokkenheid bij het uit Indonesische handen houden van dit restant van het koloniale bezit in Zuidoost-Azië niet onder voor andere KVP- of VVD-bewindslieden. Dat alles neemt niet weg dat het beter is de feiten te hanteren in beschouwingen dan op basis van deze mythe Luns als de zondebok voor het Nieuw-Guineabeleid aan te wijzen.
.
Wat is dan de ware toedracht rond het diner op de Nederlandse ambassade op 1 oktober 1958? Het gesprek tussen Dulles en Luns in Van Roijens werkkamer op 1 oktober was de voortzetting van twee gesprekken van 18 september en 1 oktober. Bezorgd over Amerikaanse wapenleveranties aan Indonesië had Luns aangedrongen op een Amerikaanse verklaring over de onaanvaardbaarheid van geweld ter wijziging van de status quo van Nieuw Guinea. Volgens Dulles was het overleg binnen het State Department over zo'n verklaring nog niet afgerond. Hij was echter wel bereid ter plekke aan de hand van een Nederlands ontwerp een conceptverklaring op papier te zetten: dit is dus het beroemde 'papiertje'. Het is aannemelijk dat Dulles het bij zijn vertrek meegenomen heeft om met zijn ambtenaren te bespreken.
.
Daarmee is het verhaal echter niet af. Ambassadeur Van Roijen werd enkele dagen later naar het State Department geroepen. Dulles overhandigde hem een brief voor Luns. Daarin bevestigde hij Luns een verklaring over de Amerikaanse positie in geval van gebruik van geweld door Indonesië tegen Nieuw Guinea te hebben toegezegd. Bij de brief was een geaccordeerde weergave gevoegd van de gesprekken tussen Luns en Dulles. Dulles had er geen bezwaar tegen wanneer Luns de draft statement in zijn geheel openbaar maakte. Daarin verklaarde Dulles dat uit het Amerikaanse beleid was gebleken dat Washington in geweld geen middel zag om territoriale veranderingen tot stand te brengen “and that the United States considers that this policy is applicable equally to the Taiwan Straits issue and to comparable issues in other parts of the world, including West New Guinea”. De verklaring eindigde met Dulles' opinie dat hij op grond van verklaringen van de Indonesische leiders niet verwachtte dat Indonesië geweld zou gebruiken.
.
Van Roijen vroeg Dulles na lezing van diens voor Luns bestemde brief wat de Amerikaanse regering zou doen als Indonesië toch geweld zou gebruiken. Van Roijen noteerde als Dulles' antwoord: “We are not in a position to make advance statements. I expect that if that occurs, we would give you logistical support and find other ways to help you. You could count on the same patterns as we have shown in other parts of the world. We acted as you know very vigorously in Lebanon and in the Formosa Straits.” In tegenstelling tot Libanon en Formosa had de Amerikaanse regering nog geen gelegenheid gehad haar standpunt over Nieuw Guinea duidelijk te maken. In dat opzicht verkeerde Nederland inzake Nieuw Guinea in dezelfde positie als Israel, dat ook in verband met mogelijke agressie Amerikaanse toezeggingen had gevraagd en niet gekregen.
.
Dit 'Draft Statement' en de mondelinge toelichting van Dulles was volgens Van Roijen het maximum wat in deze omstandigheden kon worden bereikt. Om te voorkomen dat Dulles zich zou bedenken, besloot Luns, die inmiddels naar New York was teruggekeerd voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, de verklaring in het openbaar af te leggen en haar als perscommuniqué te publiceren.
.
Interpreteerde Luns de Amerikaanse weergave van zijn gesprekken met Dulles in de verklaring vervolgens te ruim? Na zijn terugkeer in Nederland verklaarde hij op 31 oktober 1958 in de ministerraad dat zijns inziens de Verenigde Staten in het Nieuw-Guineaconflict hun neutrale positie zouden continueren en zich zouden verzetten tegen gebruik van geweld door Indonesië.
.
Heldring heeft dus gelijk met het 'papiertje' van Dulles. Hij slaat echter de plank mis, wanneer hij aan dit verdwenen document conclusies verbindt inzake het door Luns gevoerde Nieuw-Guineabeleid. Er is beslist geen sprake van een door Luns uitgevonden, oncontroleerbare Amerikaanse toezegging. De door het State Department opgestelde en door Luns afgelegde verklaring schonk klare wijn en was voor iedereen controleerbaar: voor de regering, voor het parlement, voor de pers of wie dan ook. Zij is door Washington nooit herroepen.
.
Dulles deed toezeggingen. Geen harde in de zin van inzet van Amerikaanse strijdkrachten. De voorbeelden die hij gebruikte om de plaats van Nieuw Guinea in het Amerikaanse beleid aan te geven - Libanon en Formosa - en diens uitspraak tegenover Luns op 18 september 1958 inzake een dunne verdedigingslijn van het Westen die liep van Japan via Formosa, de Filippijnen en Nieuw Guinea naar Australië, werden door Luns geïnterpreteerd als toezeggingen voor meer dan morele steun. Luns en Dulles hebben elkaar volgens mij zeer goed begrepen. Het door Luns en de Nederlandse regering gevoerde Nieuw-Guineabeleid werd pas problematisch bij het aantreden van J.F. Kennedy.
.
Ondanks beschikbare informatie over het tegendeel leiden mythen als die van het 'papiertje' van Dulles/Luns doorgaans een hardnekkig leven. Dat leven wordt bestendigd, doordat relevante informatie en resultaten van historisch-wetenschappelijk onderzoek niet of slechts moeizaam doordringen tot de geïnteresseerden, journalisten en columnisten. Het blijkbaar volstrekt verstopte informatiefilter tussen deze laatsten en de historici over de Indonesische kwestie - beter gezegd: het niet kennis nemen van wetenschappelijke publikaties over de Indonesische kwestie - resulteerde in 1995 in de oproep tot een nationaal debat. Lezing van goede studies als bijvoorbeeld die van P.B.R. de Geus (De Nieuw Guinea kwestie. Aspecten van buitenlands beleid en militaire macht, Leiden 1984) kan helpen deze mythe rond Dulles' toezegging aan Luns in 1958 en mogelijk een oproep tot een nationaal debat over Nieuw-Guinea in de toekomst te voorkomen.
.
.
.

31

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[NRC Handelsblad, 22 Feb. 1996]
Amerikaanse 'steun' was een schadelijk misverstand
Kon de Nederlandse regering eind jaren vijftig rekenen op steun van de Verenigde Staten voor haar koloniale Nieuw-Guineabeleid? Minister Luns zei van wel, en maakte zich daarmee mogelijk schuldig aan misleiding, betoogde J.L. Heldring (9 januari). De historicus Albert E. Kersten nam het voor Luns op: Nieuw-Guinea was niet diens 'privé-domein'. Lambert Giebels en J.L.R. Huydecoper zijn het niet met hem eens.
J.L.R.A. Huydecoper
.
Prof. A.E. Kersten bouwt een betoog op aan de hand van wat Heldring in januari schreef over twee maaltijden die aanleiding gaven tot fricties tussen Nederland en de Verenigde Staten. Hij trekt een parallel tussen misverstanden over het Nieuw-Guineabeleid na een diner bij Van Roijen in oktober 1958 en over de kandidatuur van Lubbers voor de NAVO na een lunch in 1995. In beide gevallen werd van Nederlandse kant meer op het gebied van gegeven “toezeggingen” gehoord of begrepen dan in feite van Amerikaanse kant was gegeven en/of bedoeld.
.
Kersten gaat daarna met name door over de gevolgen van de eerste maaltijd en de consequenties daarvan voor het Nieuw-Guineavraagstuk. Of daarbij, naast de later met toestemming van Dulles door ons gepubliceerde verklaring van de Amerikanen, ook nog een papiertje is overhandigd, is in dit verband nu van minder belang. Immers, dit document is nimmer meer voor de dag gekomen en niemand weet dus met enige zekerheid wat daarin zou hebben gestaan. Wat Kersten daarna stelt is echter heel verwarrend. Volgens hem heeft Luns in die ontmoeting inderdaad toezeggingen van Dulles gekregen. In hetzelfde verband haalt hij evenwel een volzin van Dulles aan: “We are not in a position to make advance statements”. De Verenigde Staten meenden dat geen geweld mocht worden gebruikt om territoriale wijzigingen tot stand te brengen en hadden die opvatting ook steeds met kracht aangegeven.
.
Die stelling gold net zo goed voor Taiwan als voor Nederlands Nieuw Guinea. Dat de VS een krachtig standpunt konden innemen was ook in Libanon en in verband met de Straat van Formosa bewezen. Dit alles interpreteerde Luns daarna als toezeggingen voor meer dan morele steun. Maar wat voor toezeggingen waren dat dan? Wat Dulles gaf, was niet meer dan een verklaring van beginselen van de Amerikaanse regering over het onaanvaardbaar karakter van gebruik van geweld om grenzen te wijzigen. Maar dat omvat nog geen toezeggingen, en zeker niet als daarbij tegelijkertijd wordt gezegd dat geen “advance statements” worden gemaakt. Wat gaf daarin aanleiding tot het verwachten van meer dan morele steun? En waarop steunt Kerstens opvatting dat Luns en Dulles elkaar op die avond zo goed zouden hebben begrepen?
.
Luns heeft steeds gepoogd te doen geloven dat hij concrete steun van de Amerikanen had toegezegd gekregen. Nog op 16 augustus 1962, dus nadat het akkoord met Indonesië was getekend, zei Luns in een interview met Hiltermann dat pas in het voorjaar van 1962 de Nederlandse regering de overtuiging had verkregen dat op militaire bijstand van de Amerikanen niet meer te rekenen viel. Als er al een toezegging van Dulles was uit 1958, dan heeft die hoogstens betrekking gehad op logistieke hulp, en ook daarover wilden de Amerikanen zich niet nader uitspreken voordat van een werkelijke bedreiging sprake kon zijn. Ook Dulles heeft steeds negatief gereageerd op pogingen om een meer concreet beeld te krijgen van wat dan misschien onder logistieke steun zou worden verstaan.
.
Ergo: van militaire bijstand is nooit sprake geweest en logistieke steun is nooit meer geconcretiseerd maar alleen geopperd als een eventuele toekomstige mogelijkheid. Of daarbij al of niet een papiertje een rol heeft gespeeld heeft hier niets mee te maken. Dit alles ging bovendien alleen over de periode tussen oktober 1958 en het aantreden van de regering-Kennedy in het begin van 1961. Kennedy c.s. hebben zich direct van enigerlei mogelijke toezeggingen van Dulles gedistantieerd.
.
Bij het vaststellen van ons Nieuw-Guineabeleid in de periode waarom het hier gaat - dus in de periode waarin het, zoals Heldring dat omschrijft, ging om “de toekomst van de hele bevolking, de Papoea's, en om leven of dood van Nederlandse en Indonesische militairen” - was alles wat Dulles dan eventueel op aandringen van Luns in die bibliotheek van de Nederlandse ambassade in oktober 1958 zou hebben toegezegd, nadrukkelijk weer formeel ingetrokken.
.
Dat Luns dit in zijn gesprekken met Kennedy, Rusk en andere leden van Kennedy's regering in april 1961 niet heeft gehoord of begrepen is stellig van invloed geweest op het Nederlandse Nieuw-Guineabeleid vanaf dat tijdstip. Anderen die bij deze gesprekken aanwezig waren hebben dat destijds wel goed begrepen. Op dit punt is van belang wat de journalist Ben Koster in de Amerikaanse archieven heeft gevonden, waaruit hij in zijn boekje Een Verloren Land (Baarn, 1991) aanhaalt uit een ambtelijk verslag van het gesprek tussen Luns en Rusk dat de Amerikaanse schrijver van dit stuk tot de conclusie leidt: “Minister Rusk maakte tijdens het bezoek van Luns volkomen duidelijk dat het onwaarschijnlijk is dat wij de Nederlanders steunen in geval van een militaire aanval van Indonesië op Nieuw Guinea... Dit was het belangrijkste resultaat van de gesprekken met Luns.”
.
Dezelfde Koster haalt later ook oud-minister Klompé aan die verklaard zou hebben “dat Luns selectief naar de Amerikanen luisterde en het kabinet onvoldoende informeerde”. In mijn beschrijving van die gesprekken uit april 1961, die ik gaf in mijn boek over het Nieuw-Guineavraagstuk van 1990, heb ik evenzeer aangegeven hoe wij vanuit de ambassade in Washington toen met Luns in de analyse van het ons verklaarde verschilden. En in de periode-Kennedy begonnen de donkere wolken rondom Nieuw Guinea juist steeds meer samen te trekken. Dat niettemin Luns erin slaagde om het Nieuw-Guineabeleid tot een jaar later in Nederland te laten bezien vanuit de optiek der vermeende toezeggingen van hulp die hij van Dulles zou hebben gekregen, was van veel groter invloed op onze positie dan de vraag of er in oktober 1958 wel of niet een Dulles-papiertje heeft bestaan.
.
In verband met dit laatste mag misschien nog worden opgemerkt dat, anders dan de kop van het artikel van Kersten wil doen geloven, Luns wel degelijk een doorslaggevende invloed had op het beleid met betrekking tot het Nieuw-Guinea-vraagstuk, ondanks het feit dat dit beleid, met name de laatste maanden, praktisch volledig werd gesteund door het kabinet. Luns paarde een overtuigend betoog aan een zorgvuldig gecontroleerd voorlichtingsbeleid, waardoor hij slechts zelden moeite had de leden van het kabinet achter zich te krijgen. Herhaaldelijk werden, zoals ook de voorgaande aanhaling van woorden van mejuffrouw Klompé bevestigt, telegrammen en dergelijke aan de leden van de regering onthouden. Ook hoge ambtenaren van andere Nederlandse ministeries die ons in die tijd kwamen bezoeken bevestigden ons, dat “hun” ministers praktisch geen telegrammen meer te zien kregen. Het kabinet nam genoegen met een mondelinge uiteenzetting over de lopende politiek van Luns' zijde in de kabinets-zittingen. Weliswaar deelde het kabinet daardoor de verantwoordelijkheid voor het resulterend beleid maar dat nam niet weg dat het eigenlijke beleid niettemin toch in feite het resultaat was van door Luns uitgestippelde richtlijnen en de daartoe door hem voorgekookte noodzakelijke achtergrond-informatie. Maakte dit het beleid tot zijn privédomein, zoals het artikel van Kersten vraagt, en maakte dit hem wel of niet kandidaat voor de rol van zondebok, zoals de schrijver zich afvraagt?
.
Ten slotte: de dagboeken van De Quay hebben aangetoond hoe de minister-president in toenemende mate ging twijfelen over de manier waarop Luns berichten doorgaf of hoe hij uitvoering gaf aan de beslissingen die de regering had getroffen. De minister-president liet dit naar mij voorkomt ook bijvoorbeeld blijken door Luns te doen vergezellen door twee ministers toen hij ten slotte aan de delegatie in New York telefonisch de machtiging moest overbrengen om het akkoord te ondertekenen. Minister Zijlstra vermeldt dit voorval in zijn memoires maar geeft daar als motief dat dit het belang van de beslissing zou hebben moeten demonstreren. Voor ons die aan de andere zijde van de telefoonlijn zaten werd echter terstond duidelijk wat de ware achtergronden van deze aanwijzing van De Quay waren.
.
.
.

32 (edited by kwb 2018-02-12 20:12:29)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[NRC Handelsblad, 23 Maart 1996]
Luns had reden om op steun van VS te rekenen
De reacties van dr. L.J. Giebels en jhr.mr. J.L.R. Huydecoper van Nigtevecht (NRC HANDELSBLAD, 22 februari) op mijn poging de mythe over de Amerikaanse steuntoezegging inzake Nieuw-Guinea aan minister J.M.A.H. Luns van oktober 1958 uit de wereld te helpen, bewijzen dat mythen hardnekkig en weerbarstig zijn. Een kort antwoord lijkt mij geboden. Dr. P.B.R. de Geus heeft hier al uiteengezet (5 maart) dat inzicht in de internationale politieke verhoudingen de meeste Nederlandse ministers ontbrak. Dit maakte het voor hen moeilijk de toezeggingen van Dulles naar waarde te schatten.
A.E. Kersten
.
In mijn artikel van 8 februari heb ik gesteld, dat er beslist geen sprake is van een persoonlijke toezegging van J.F. Dulles aan Luns, maar dat de toezegging op papier is gezet en gepubliceerd is. Het Nederlandse kabinet, het Nederlandse parlement en de Nederlandse pers wisten dus eind oktober 1958 welke toezeggingen door de regering-Eisenhower gedaan waren. Ik heb daaraan twee conclusies verbonden: 1. dat er geen sprake is van een oncontroleerbare toezegging en 2. dat pas na het aantreden van J.F. Kennedy als president in 1961 die toezegging aan betekenis inboette.
.
Giebels en Huydecoper proberen de juistheid van mijn conclusies in twijfel te trekken door verwijzing naar ontwikkelingen na oktober 1958. Giebels wijst op problemen rond wapenleveranties in 1959 en het uitblijven van een herbevestiging van de toezegging na 1961. Wat die wapenleveranties betreft, kan ik kort zijn: het was niet de eerste en niet de laatste keer dat State Department en Pentagon een eigen, sterk verschillend beleid voerden.
.
Met het uitblijven van de herbevestiging na 1961 kom ik ook bij het artikel van Huydecoper, dat sterk de nadruk legt op verwijzingen van Luns na januari 1961 naar de toezeggingen van Dulles. Waarschijnlijk is mijn opmerking dat het Nieuw-Guineabeleid van Luns en de Nederlandse regering na het aantreden van J.F. Kennedy 'problematisch' werd, te diplomatiek van bewoording geweest, maar zij bedoelde in elk geval te zeggen dat met de komst van een nieuwe president de toezegging niet meer bestond. Mijn bijdrage concentreerde zich op de mythe van het 'papiertje van Dulles' en had beslist niet de bedoeling het Nieuw-Guineabeleid van Luns tussen 1958 en 1962 te bespreken. Dat zou meer ruimte vergen dan de opiniepagina kan bieden.
.
Terug nu naar oktober 1958. Giebels staaft zijn stelling met verwijzingen naar een interview met Luns en de memoires van Zijlstra. Dat lijken mij zwakke bewijsplaatsen. Luns beschouwde zichzelf als eerstverantwoordelijke voor het buitenlands beleid en had er - ook achteraf - geen enkele behoefte aan de indruk te wekken dat ook het kabinet bij de vaststelling ervan een rol speelde. Wat Zijlstra betreft: er is geen enkele reden aan te nemen, dat hij in zijn memoires heeft opgeschreven wat hij anno 1993 zich herinnerde, maar dat is nog geen bewijs voor de juistheid ervan.
.
Huydecoper gaat uitvoerig in op de betekenis van de toezegging. Hij hecht grote waarde toe aan de uitspraak van Dulles tegenover ambassadeur Van Roijen in oktober 1958, namelijk dat hij geen 'advance statements' kon maken. Dat was een door Dulles, zijn voorgangers en zijn opvolgers regelmatig gehanteerde terminologie: de Amerikaanse regering zou zich door toezeggingen over militaire steun tegenover de Senaat en het Congres in een moeilijke positie kunnen brengen en dat zou het doel zelf niet dienen. In dat opzicht bestaat er tussen Huydecoper en mij geen enkel verschil van opvatting. Ik deel echter niet diens conclusie, dat daarom de toezeggingen niets waard waren: Dulles gaf immers tegenover Van Roijen onmiddellijk na dit voorbehoud substantieel reliëf aan de steuntoezegging door te verwijzen naar het Amerikaans ingrijpen in Libanon en het patrouilleren van de Amerikaanse vloot in de Straat van Formosa. Is het dan zo merkwaardig, dat Luns in oktober 1958 meende te kunnen rekenen op daadwerkelijke Amerikaanse steun in geval van een Indonesische aanval op Nieuw-Guinea?
.
.
.

33 (edited by kwb 2018-02-15 11:14:41)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

De essentie van het betoog van de Leidse prof. A. Kersten is dus dat de meeste collegas van minister Luns inzicht in de internationale politiek misten.
.
Infeite geldt dat voor het gehele kabinet De Quay, wat blijkt uit het feit dat men eind 1960 heeft meegewerkt aan een samenzwering van de Air Force( zonder dat men dit blijkbaar wist) om de Mamia Pakoro site in Suriname op te zetten, wat niks anders dan een false flag was. Het bewijs hiervoor is natuurlijk de cover-up van Den Haag / Paramaribo in 1969 met het bungalowpark.
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_201 … otostream/
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_2011/34220272004/
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_2011/8010957076/
.
.
.

34 (edited by kwb 2018-02-19 10:16:45)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

Eh boi j.bakroe, wat vindt je van de konklusie van de Leidse prof. A. Kersten?
.
Je hebt mijn vraag nogsteeds niet beantwoordt, waar je aangifte gaat doen: bij de Surinaamse PG of bij de Nederlandse PG?  big_smile
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_2011/32969574742/
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

kwb wrote:

Je hebt mijn vraag nogsteeds niet beantwoordt, waar je aangifte gaat doen: bij de Surinaamse PG of bij de Nederlandse PG? .


http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 69#p505169
2016-12-15 13:56:22
kwb wrote: j.bakra wrote: En wanneer ga je die ‘schurkenbende van corrupte landverraders’  nou voor het internationaal Strafhof aanbrengen, kwb, je hebt toch voldoende bewijs?!
#1,139: maar “wat is dit nou” kilo-waka-(blaka)bakra - ga je bij gebrek aan iets zinnigs, anders dan je ‘post-verwijder-her-post’ bijdrage, slechts lachebekjes produceren? Wanneer trek je nou eindelijk de stoute schoenen aan en ga je bij het Surinaamse OM de corrupte nps/vhp/pvs landverraders aan de kaak stellen?! Ik ben benieuwd!


http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 82#p511382 
2017-07-05 10:13:08
http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 56#p511356
...en wanneer ga je nou eindelijk eens, met al jouw “wetenschappelijk” bewijs, aangifte doen bij de bevoegde autoriteiten - ter zake dat vermeende “landverraad en korruptie” kilo-waka-bakru boi.

Dus niet weer gaan posten-verwijderen-herposten en verdraaien, waar jij en nog een paar andere stumpers zich herhaaldelijk aan schuldig maken, maar gewoon antwoord geven op mijn vraag.


Dus zoals je ziet, kilo-waka-bakra, yu takrusai, ben jij de laffe klootzak die tot tweemaal aan toe niet het lef had antwoord te gevenop mijn vraag!

36 (edited by kwb 2018-02-24 14:26:49)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

Die domme j.bakroe wil de zaak nu ook bij het Internationaal Strafhof aan gaan geven. Weet deze achterlijke persoon wel waar hij het over heeft. Begin maar met een goede jurist hierover te praten zou ik zeggen.
.
Je denkt toch niet dat ik een achterlijke persoon nodig heb om me te komen vertellen wat ik met m'n wetenschappelijk materiaal moet doen. Trouwens, wie wil je bij het Internationaal Strafhof aan gaan klagen( lol  big_smile).
.
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

...en jij  asshole, bent een stompzinnige lul-de-behanger die in het verleden is blijven steken en om zijn eigen nonsens moet lachen.  Je bent een zielige loser!


Dus nogmaals: zoals je al hebt kunnen lezen, jij bent die de laffe kloothommel die tot tweemaal aan toe niet het lef had antwoord te geven op mijn vraag.


O ja, flapdrol http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 94#p511394  je suggereerde ook dat jij die nonsens van jou wellicht zou gaan publiceren in een tijdschrift; waar kan ik dat blad kopen waarin ik jouw ‘bevindingen’ kan lezen?   O jeetje, heb je dat ook nog niet gedaan, stumper?!

38

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[NRC Handelsblad, 5 Maart 1996] 
Luns' collega's misten internationaal inzicht
In een artikel op de opiniepagina van 8 februari prikt professor Kersten de mythe door dat in de Nieuw-Guinea-kwestie door minister Luns een steunverklaring van zijn Amerikaanse ambtgenoot Dulles zou zijn bedacht of althans achtergehouden: het 'papiertje van Luns'.
P.B.R. de Geus Was in 1980-1981 Minister van Defensie
.
Op 22 februari publiceerde de krant reacties van dr. Giebels en mr. Huydecoper. Uit die discussie wordt duidelijk waar het over ging. Beide betreffende documenten zijn in extenso afgedrukt in mijn proefschrift en daarin is ook vermeld dat de verklaring van Dulles in een perscommuniqué is gepubliceerd. Geen geheimhouding dus.
.
Waar het om gaat is de interpretatie. Wat was zo'n verklaring waard? Welnu, nog zo'n papiertje: “De Partijen komen overeen [...] dat indien een gewapende aanval plaatsvindt ieder van hen de aangevallen partij zal bijstaan [...] door op te treden op de wijze die zij nodig oordelen - met inbegrip van het gebruik van gewapende macht [...]” Dit is artikel 5 van het Noord Atlantisch Verdrag, het dictum waar de gehele NAVO op stoelt.
.
Stel nu eens: het is weer 1980 en de Sovjets erkennen de Noorse jurisdictie over Spitsbergen, in 1919 bij verdrag aan Noorwegen toegewezen, niet langer. Zij hebben al enkele incidenten uitgelokt. Nederland, ondertekenaar van het Spitsbergen statusverdrag, maakt zich ernstige zorgen dat een gewapende aanval op handen is. De minister van Buitenlandse Zaken, niet gerust op de vage tekst van artikel 5, spreekt zijn Amerikaanse collega aan. Die laat de volgende dag in het openbaar verklaren dat Amerika vasthoudt aan het principe dat geen geweld mag worden gebruikt om territoriale wijzigingen tot stand te brengen en dat dit ook op Spitsbergen slaat.
.
Dat is leuk om te horen voor Nederland, maar het gaat er om dat die boodschap gehoord en begrepen zou zijn in het Kremlin. De lezer begrijpt al dat de geschetste gang van zaken en bewoordingen letterlijk die is van Dulles in 1958. Ook toen ging het erom dat Jakarta meeluisterde. Dat lukt, Soekarno hield zich koest.
.
Maar hoe zat het dan met de militaire steun? Speak softly, but carry a big stick. Amerika had op de Filippijnen in ruime mate parate oorlogsschepen, vliegtuigen en mariniers om direct in te grijpen. Australië had in Queensland enige bataljons, getraind in jungle warfare, bij de hand. Het Amerikaanse beleid was erop gericht zo min mogelijk wapens naar dit spanningsgebied te zenden en weerhield de Sovjets ervan dat wel te doen. Maar Washington verzette zich er niet tegen dat Nederland wapens, geschonken voor de verdediging van Europa, naar Nieuw-Guinea zond. Dat gold zelfs voor twee onderzeeboten die wij te leen hadden van de US Navy.
.
De proef op de som. In januari 1962 had Indonesië op de Aroe-eilanden een flottielje snelle motortorpedoboten. Toen die, met 150 commando's aan boord, voor een infiltratie koers zetten naar Nieuw Guinea, lagen schepen van de Koninklijke Marine in het onmetelijke zeegebied op het juiste moment op de juiste plaats om ze te onderscheppen. Ingeseind door een bevriende inlichtingendienst. (Uitslag: het vlaggeschip Matjan Tutul werd tot zinken gebracht).
.
Terug naar Dulles. Ik interpreteer zijn uitspraak als steun voor het beleid van Luns, maar dan voortvloeiend uit het Amerikaanse belang een terugvalpositie te behouden voor het geval Indonesië naar links zou omvallen. Dan moest de lijn Taiwan - Filippijnen - Nieuw Guinea - Australië worden gehouden.
.
Echter, intentions can change overnight, zoals men destijds placht te zeggen en dat was het geval in de nacht na de presidentsverkiezingen van november 1960, toen Kennedy gewonnen bleek te hebben. Die heeft van meet af aan een andere koers gestuurd inzake Nieuw Guinea, gericht op overdracht.
.
Maar als er, voor het zover was, een linkse staatsgreep in Jakarta had plaatsgevonden, zou hij hebben gehandeld zoals zijn voorganger. Die greep naar de macht is er inderdaad gekomen, drie jaar later, en mislukte. Overigens: de koerswending van Kennedy werd door de Sovjets goed begrepen en zij wierpen direct hun terughoudendheid overboord door Indonesië alle gevraagde wapens te leveren.
.
Heeft nu Luns de informatie over Nieuw Guinea gemonopoliseerd? Vooropgesteld: het besluit dat gebiedsdeel in 1949 buiten de soevereiniteitsoverdracht te houden is genomen door het kabinet-Drees/Van Schaik, met name door de minister van overzeese gebiedsdelen, J.H. van Maarseveen. Er was toen vastgelegd dat binnen een jaar door onderhandelingen de status van Nieuw Guinea zou worden bepaald. Die onderhandelingen heeft Nederland niet te goeder trouw gevoerd: men wilde Nieuw Guinea behouden en dat was de situatie die Luns aantrof toen hij in september 1952 minster werd.
.
In de jaren van oplopende spanning (derde kabinet-Drees en interim-kabinet-Beel) lag de verantwoordelijkheid bij de minster van zaken overzee, mr. G.P. Helders. In de confrontatie periode regeerde het kabinet-De Quay (mei 1959 - juli 1963). Er was toen een staatssecretaris belast met zaken van overzee, mr. Th. Bot, bij Binnenlandse Zaken waar mr. E.H. Toxopeus minister was. En natuurlijk was er de directe betrokkenheid van het ministerie van Defensie. In mijn proefschrift heb ik al geschreven dat ik in het archief van marine exemplaren van alle cruciale berichten uit Washington heb aangetroffen, voorzien van aantekeningen van staatssecretaris P.J.S. de Jong.
.
Nu was het een kleine moeite de vraag of Luns Nieuw Guinea monopoliseerde, voor te leggen aan De Jong, de latere minister-president. Zijn antwoord was duidelijk: “Ik heb nooit het gevoel gehad dat Luns ten opzichte van zijn collega's informatie achterhield”. Het komt mij voor dat het idee van sommige bewindslieden dat hun niet alles bekend was, moet worden toegeschreven aan onvoldoende begrip en inzicht hoe internationale machtsrelaties werken.
.
Ten slotte: een 'nationaal debat' over Nieuw Guinea? Die vraag is ook opgeworpen over de Indië-kwestie, de jaren '45 tot '49. Misschien is het niet te boud te stellen dat historici en politicologen het erover eens zijn dat de Nederlandse politici in de dekolonisatie fouten hebben gemaakt, maar dat daarvoor verklaringen waren te geven. Of men dat dan als verzachtende omstandigheid wil aanmerken of juist niet, is subjectief. Maar in de Nieuw-Guinea-affaire hebben - soms dezelfde - politici dezelfde fouten begaan, met schadelijke gevolgen voor Nederland èn voor Indonesië. Gelukkig maar dat de chefs van staven tijdig lieten weten dat vechten om Nieuw Guinea geen zin had. Dat maakte de weg vrij voor een politieke oplossing.
.
.
.

39

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[De Volkskrant, 15 Aug 2012]
Rusland stond op punt Nederland aan te vallen in N.-Guinea-conflict'
Nederland droeg Nieuw-Guinea maar net op tijd aan Indonesië over. Een Russische onderzeeër was al onderweg.

.
In augustus 1962 stonden de Indonesische strijdkrachten klaar om de Nederlandse troepen op Nieuw-Guinea aan te vallen. De Indonesische invasievloot kreeg actieve steun van de Sovjet-Unie. Zij werd beschermd door twaalf Russische onderzeeboten, waarvan de helft met Russische bemanning en Toepolev-bommenwerpers, eveneens deels bemand door Russen.
.
Op 15 augustus 1962, vandaag 50 jaar geleden, zou een Sovjet-onderzeeër zelfs op weg zijn geweest naar Manokwari om een Nederlands fregat te torpederen. Toen de onderzeeboot op tien mijl genaderd was, kreeg de bemanning plotseling de opdracht om terug te keren, aldus een voormalige Russische marinofficier. In New York was een akkoord bereikt: Nederland droeg de soevereiniteit over Nieuw-Guinea aan Indonesië over.
.
De steun van de Sovjet-Unie aan Indonesië speelde een cruciale rol in de ontknoping van het conflict over Nieuw-Guinea, stelt marineofficier en historicus Matthijs Ooms. Op twee manieren: dankzij de steun van Russische onderzeeërs en bommenwerpers durfde Indonesië een aanval op de Nederlandse troepen te riskeren. En door de Russische aanwezigheid voerden de Verenigde Staten de druk op Nederland op. Op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, vlak voor de Cubacrisis, wilde Amerika tot elke prijs voorkomen dat het strategisch zo belangrijke Indonesië in de communistische invloedssfeer terecht zou komen. Door de overdracht van Nieuw-Guinea af te dwingen, zouden de Verenigde Staten het bewind van Soekarno te vriend kunnen houden. Uiteindelijk zwichtte Den Haag voor de Amerikaanse druk en de dreiging van een aanval op Nieuw-Guinea.
.
Het verhaal over de actieve betrokkenheid van Sovjet-militairen bij Nieuw-Guinea deed al langer de ronde. In 1999 publiceerde de Volkskrant een interview met drie voormalige Russische marineofficieren die vertelden dat zij destijds klaar stonden om de Nederlandse troepen aan te vallen. Onder Nederlandse historici werden deze onthullingen nooit erg serieus genomen. 'Zulke verklaringen werden afgedaan als praatjes waarvoor geen bewijs was', zegt Ooms. 'De toenmalig directeur van het Instituut voor Maritieme Historie, Van Royen, zei zelfs dat er geen Nederlands oorlogsschip aanwezig was in de baai van Manokwari. Uit de scheepslogboeken blijkt echter dat het fregat Hr. Ms. Evertsen daar lag.' De Russische bemoeienis wordt bevestigd door verklaringen van Russische en Indonesische betrokkenen. Ook de Nederlandse Marine Inlichtingendienst (Marid) blijkt op de hoogte te zijn geweest, aldus Ooms. Binnenkort zal Ooms op zijn onderzoek afstuderen als militair historicus aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast verschijnt een publicatie in Het Marineblad.
.
In 1962 stonden Indonesië en Nieuw-Guinea lijnrecht tegenover elkaar. De regering van Soekarno beschouwde Nieuw-Guinea als een integraal onderdeel van Indonesië. Nederland hield vast aan zijn laatste kolonie in de Oost. Bovendien hamerden veel politici op het zelfbeschikkingsrecht van de Papoea's, die niet bij Indonesië wilden horen.
.
'Nederland begreep niet waar het conflict om draaide', zegt Ooms. 'De Nederlandse regering beschouwde het als een koloniale kwestie. In werkelijkheid was het een Koude Oorlogconflict'. De Verenigde Staten waren doodsbenauwd dat Indonesië in communistische handen zou vallen, na China, Noord-Korea, Noord-Vietnam en Laos. Die angst werd versterkt door de aanwezigheid van Russische onderzeeboten en bommenwerpers, bemand door Sovjet-'vrijwilligers'.
.
Russische invloed
De Nederlandse regering had weinig oog voor deze context, gelooft Ooms. 'In de ministerraad is nauwelijks over de Russische invloed gesproken. Waarschijnlijk geloofde de Marid dat de militaire betekenis van de Russische aanwezigheid gering was. Daarmee miskende zij echter het politieke belang van de Sovjetsteun. Dat was een blunder', zegt Ooms. Zoals Nederland eind jaren veertig niet begreep dat het koloniale tijdperk voorbij was, zo onderschatte het nu de invloed van de Koude Oorlog.
.
De Indonesische regering speelde het spel veel slimmer. De Russische steun was geheim - zo droegen de Sovjet-'vrijwilligers' Indonesische uniformen - maar tot ongenoegen van de Russen liet de Indonesische minister van Buitenlandse Zaken Soebandrio de Russische bereidheid tot actieve militaire steun uitlekken naar de Amerikaanse ambassadeur in Jakarta. Zo werden de Verenigde Staten maximaal onder druk gezet om hun bondgenoot Nederland tot een soevereiniteitsoverdracht te bewegen. Indonesië voorkwam daarmee een oorlog, met alle risico's van dien. Tegelijkertijd maakte het zich niet al te afhankelijk van de Sovjet-Unie. Zo wist Indonesië de supermachten bekwaam tegen elkaar uit te spelen.
.
Onvermijdelijk
Nederland gaf net op tijd toe. Anders was een oorlog onvermijdelijk geweest, denkt Ooms. 'De Indonesiërs waren heel gedreven. In 1962 werden parachutisten gedropt boven Nieuw-Guinea. Veel van die infiltranten kwamen om in de jungle. Toch gingen die infiltraties door. 'Soekarno had zijn hele prestige verbonden aan Nieuw-Guinea', aldus Ooms. Met Russische steun was Indonesië ook in staat geweest de technisch superieure, maar numeriek zwakke Nederlandse troepen te verslaan, denkt hij.
.
Nederlandse politici waren verbitterd over de afloop van de Nieuw-Guineacrisis, minister Luns van Buitenlandse Zaken voorop. Toen de Verenigde Staten even later om hulp in de Cubacrisis vroegen, gaf hij niet thuis. Volgens Ooms kan zijn studie bijdragen aan een beter begrip van de ontknoping in Nieuw-Guinea. 'Veel veteranen zien om in wrok. Ze voelen zich in de steek gelaten door Haagse politici en door de Amerikanen. Maar als je het conflict ziet in de context van de Koude Oorlog, en je ziet dat de Russen direct betrokken waren, besef je dat het niet anders had kunnen aflopen. Daarvoor was het strategisch belang van Indonesië voor de Amerikanen te groot.'
.
.
.

40 (edited by kwb 2018-03-26 22:26:07)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

NISA MIVD David Easter Operation Djajawidjaja
.
https://www.youtube.com/watch?v=3ktu9c2LTkU
.
Conference Telling Truth to Power: the Past, Present, and Future of Military Intelligence, 18 and 19 September 2014, Amsterdam
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 93#p516393

Ko' u' trei f'tachi na-in na krutu, sondro fu go mech trôbi, m'e beg' unu baya. smile

42

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

MAMIA PAKORO SITE / NIEUW GUINEA
.
NNG komt prominent voor zowel in de geometrie van de Mamia Pakoro site( Biak) als in de geometie van de cover-up met het bungalowpark( Kaimana). Dit laat dus zien dat niet alleen Paramaribo( shri sanatan dharm begraafplaats), maar ook de marinebasis van Biak onderdeel is van het plan welke men wilde uitvoeren.
.
Men wilde namelijk dat Sukarno een aanval op NNG( Biak) zou doen, waarna de Mamia Pakoro false flag uitgevoerd zou worden.  De Nieuw Guinea kwestie zou dus gebruikt worden om het gehele communistische blok te vernietigen, waarbij Sukarno de zaak moest triggeren, door Nieuw Guinea aan te vallen. Daarom komt Biak dus voor in de geometrie van de Mamia Pakoro site.
.
Maar waarom heeft men voor de geometrie van het bungalowpark niet de richting naar Biak genomen, maar die naar Kaimana( ook een oude militaire basis die teruggaat naar WWII). De domme bakras hadden n.l. niet door dat Biak een grote hit moest krijgen, en ook onderdeel was van de Mamia Pakoro false flag waar men aan had meegewerkt.  big_smile
.
.
De richting naar de marinebasis Biak in toen Nederlands Nieuw Guinea( NNG)
https://geographiclib.sourceforge.io/sc … oogle.html
Inverse: 1°57'45.0604"N 55°55'43.8028"W 1°10'23.0625"S 136°04'52.9129"E
Direct: 1°57'45.0604"N 55°55'43.8028"W 273°45'50.0" 18700608
(copy/paste in het vak Inverse/Direct)
.
De richting naar het vliegveld van Kaimana in toen Nederlands Nieuw Guinea( NNG)
https://geographiclib.sourceforge.io/sc … oogle.html
Direct: 5°27'34.8120"N 055°12'02.0340"W  281°55'52.0" 78
Direct: 5°27'34.8120"N 055°12'02.0340"W  281°55'52.0" 19028547
(copy/paste in het vak Direct)
.
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_2011/34220272004/
.
https://www.flickr.com/photos/k_w_b_2011/36931185361/
.
[De verklaring lol  big_smile van de cover-up met het bungalowpark ligt dus de halve wereld verderweg( bijna 20000 km ) in Nieuw Guinea, en is dus het werk van laffe NSB'ers. Dit laat dus zien dat er een sterke verband is tussen de Mamia Pakoro site en de Nieuw Guinea kwestie]
.
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

...en nog steeds geen reactie op http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 03#p517103 ter zake de publicatie over het vermeende landverraad en corruptie  - alleen maar weer knip- en plakwerk van ouwe meuk!  tongue tongue

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 93#p516393

Ko' u' trei f'tachi na-in na krutu, sondro fu go mech trôbi, m'e beg' unu baya. smile

45

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

j.bakroe wrote:

...en nog steeds geen reactie op http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 03#p517103 ter zake de publicatie over het vermeende landverraad en corruptie

.
Je denkt toch niet dat ik een achterlijke persoon nodig heb om me te komen vertellen wat ik met m'n wetenschappelijk materiaal moet doen. Trouwens, wie wil je bij het Internationaal Strafhof aan gaan klagen( lol  big_smile).
.
http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 69#p517169
Voor alle duidelijkheid, dit is niet de corruptie waar ik het over heb( de corruptie waar ik het over heb, gaat over de periode 1960 t/m 1980).
.
.
.

46 (edited by j.bakra 2018-03-02 13:38:00)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

kwb wrote:
j.bakroe wrote:

...en nog steeds geen reactie op http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 03#p517103 ter zake de publicatie over het vermeende landverraad en corruptie

.
Je denkt toch niet dat ik een achterlijke persoon nodig heb om me te komen vertellen wat ik met m'n wetenschappelijk materiaal moet doen. Trouwens, wie wil je bij het Internationaal Strafhof aan gaan klagen( lol  big_smile)..
http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 69#p517169
Voor alle duidelijkheid, dit is niet de corruptie waar ik het over heb( de corruptie waar ik het over heb, gaat over de periode 1960 t/m 1980)..
.


...en jij  asshole, bent een stompzinnige lul-de-behanger die in het verleden is blijven steken en om zijn eigen nonsens moet lachen.  Je bent een zielige loser!


Dus nogmaals: zoals je al hebt kunnen lezen, jij bent die de laffe kloothommel die tot tweemaal aan toe niet het lef had antwoord te geven op mijn vraag.


O ja, flapdrol  http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 94#p511394  je suggereerde ook dat jij  die nonsens van jou wellicht zou gaan publiceren in een tijdschrift; waar kan ik dat blad kopen waarin ik jouw ‘bevindingen’ kan lezen?   O jeetje, heb je dat ook nog niet gedaan, stumper?!


...dus, kilo-waka-blakabakru,  j.bakra denkt niet dat jij een achterlijk persoon bent - hij weet dat dat een voldongen feit is!


Ben benieuwd  met wat voor shit mypt33  nou weer gaat komen. tongue

47 (edited by kwb 2018-03-02 19:55:29)

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

[NRC Handelsblad, 23 Feb 2018]
Suriname: een regering van dieven
Corruptie in Suriname
Nooit eerder was de corruptie in Suriname zo groot. Goudconcessies, grondrechten en overheidsopdrachten gaan naar de kliek rond president Bouterse en zijn partij. Ook zijn familie profiteert. NRC onderzocht een aantal gevallen van corruptie.
Hans Buddingh'
.
‘Verboden toegang voor onbevoegden.’ Het withouten bord met zwarte letters staat midden in de West-Surinaamse jungle. Hierachter liggen de Blanche Marie watervallen. Al sinds de jaren zeventig, toen de weg vanaf Paramaribo dwars door het oerwoud werd voltooid, is het een toeristische attractie. In de klamme tropenlucht fladderen papegaaien en kolibries boven je hoofd. Bij het vallen van de avond hoor je brulapen. En wie geluk heeft, komt een jaguar of tapir tegen. Hier sta je in de Earth’s Greenest Treasure, zoals het in de vakantiefolders heet.
.
Evita Dubois klikt de foto’s op haar smartphone weer weg. Als kind al kwam ze vaak op Blanche Marie, omdat haar vader het nabijgelegen terrein met door hemzelf gebouwde houten vakantiehuisjes in grondhuur had van de overheid. Toen hij overleed diende Evita’s moeder een aanvraag in voor verlenging van de grondhuur – veel grond in Suriname is domeingrond en daar gaat de overheid over. Na een eerste positief advies van de grondinspectie kwam na jaren wachten in juli 2015 het belangrijke positieve advies van de districtscommissaris. Weduwe Dubois bleek de enige aanvrager.
.
Het is een maffiasysteem. Zo’n tien families hebben voor één à twee miljard euro geroofd.
Hoogleraar sociale en ontwikkelingswetenschappen Marten Schalkwijk
Toen gebeurde er iets vreemds. Twee dagen na de installatie van president Desi Bouterse voor zijn tweede termijn, in augustus 2015, schreef de bevoegde minister een beschikking uit voor het perceel van 114 hectare op naam van heel iemand anders, ene Steve Michael Douglas. Een document hierover is in bezit van deze krant. Steve Douglas is een veroordeelde drugscrimineel. En niet zomaar eentje. Volgens Amerikaanse diplomatieke post uit 2006 die via WikiLeaks uitlekte, werd hij ervan verdacht de „tussenpersoon” te zijn tussen Desi Bouterse en Roger Khan, de „Guyanese Escobar” (aldus de Amerikanen). Hij zit een lange celstraf uit in de VS.
.
Evita Dubois vertelt dat ze eerder al eens was benaderd door een adviseur van het presidentieel kabinet, die gegevens over het perceel vroeg om haar, zei hij, te „helpen” met de aanvraag. Een vriendendienst, want hij had haar vader goed gekend. „Ik ging er niet op in, want ik vertrouwde hem niet”, zegt Evita Dubois. Die presidentieel adviseur was Ramon Abrahams, ondervoorzitter van Bouterses partij NDP. Een Surinamer uit de omgeving van Blanche Marie, die de situatie ter plekke goed kent, bevestigt de bemoeienis van de NDP-politicus. De bron, die anoniem wil blijven, vertelde deze krant te hebben gezien dat Abrahams en Douglas in juni 2015, dus twee maanden voor de officiële toewijzing, samen het toeristenverblijf bij de watervallen inspecteerden. Abrahams spreekt desgevraagd de bemoeienis tegen. Evita Dubois heeft een rechtszaak aangespannen tegen de Surinaamse staat en Douglas. „Mensen zeggen dat ik er maar mee moet stoppen maar dat wil ik niet”, zegt ze bij een kop koffie in Paramaribo. De zaak lijkt op landjepik door degenen die in Suriname de politieke macht hebben.
.
Vriend en vijand zijn het erover eens dat de corruptie in Suriname nog nooit zo omvangrijk was, zelfs niet in de jaren 80 tijdens de Bouterse-dictatuur. Het gaat onder meer om verlening van goudconcessies, toewijzing van grondrechten en verstrekking van overheidsopdrachten, vaak ter waarde van miljoenen euro’s. Vooral goudconcessies – toekenning van rechten op een gebied voor goudexploratie en -exploitatie – zijn vaak tientallen miljoenen euro’s waard. Sinds het aantreden in 2010 van Desi Bouterse als democratisch gekozen president heeft Suriname trekken gekregen van een kleptocratie.
„Het is een maffiasysteem”, zegt Marten Schalkwijk van de Anton de Kom Universiteit onomwonden. „Zo’n tien families hebben voor één à twee miljard euro geroofd.” Ze hebben goede relaties met de politieke top of behoren daar zelf toe. De hoogleraar sociale en ontwikkelingswetenschappen toont zijn grote bezorgdheid tijdens een gesprek in een modern vormgegeven campusgebouw. De 62-jarige Schalkwijk, zoon van een Nederlandse zendeling, geldt in Suriname al jaren als een gezaghebbende stem. Hij ziet in de sterk toegenomen corruptie ook een directe bedreiging van de democratie door Desi Bouterse en zijn partij NDP: „De NDP faciliteert mensen die kapitaal kunnen maken, maar die moeten dan wel de partij sponsoren.”
.
Tranquillo NV
De familie van de president vergeet ook zichzelf niet. Illustratief zijn verwikkelingen rond de goudonderneming Tranquillo NV. Dit bedrijf werd in juni 2012 opgericht en kreeg nauwelijks een half jaar later van de overheid een goudconcessie van meer dan 5.000 hectare. Opmerkelijk voor een net beginnend, bescheiden bedrijf.
.
Directeur van Tranquillo NV is Michael Björn Sallons, volgens goed ingevoerde bronnen een „huisvriend” van het echtpaar Bouterse. Manager is volgens deze bronnen Miquel Mangal, die een van de pleegkinderen zou zijn van Bouterse en zijn vrouw. In Suriname wordt zo’n pleegkind ook wel ‘kweekje’ genoemd, waarbij een kind in een welvarender gezin opgroeit zonder dat dit officieel is vastgelegd.
.
Op zijn Facebookpagina staan Mangal en zijn vrouw met het presidentiële echtpaar op een familiefoto. Op Facebook was ook enige tijd een video te zien van Miquel Mangal met een andere pleegzoon van Bouterse. Hierop is onder meer te zien hoe beiden zich op waterscooters vermaken. Het filmpje verdween na publieke verontwaardiging over de tentoongespreide weelde en het begeleidende hiphop-nummer Blowin’ money fast.
.
In 2014 ontdekte de parlementaire oppositie dat Tranquillo zijn goudconcessie had gekregen in het Saramaccagebied ten zuiden van Paramaribo, juist de plek waar de Amerikaanse multinational Newmont al eerder exploratierechten had verworven en rijke goudaders had aangetoond. Een minister sprak van een „ambtelijke dwaling” maar rechtgetrokken werd die niet. De oorspronkelijke rechten van het Amerikaanse bedrijf gingen later naar de Canadese multinational IAMGOLD.
.
Vooral goudconcessies – toekenning van rechten op een gebied voor goudexploratie en -exploitatie – zijn vaak vele tientallen miljoenen euro’s waard.
De schimmige transactie rond Tranquillo kwam twee jaar later opnieuw in de publiciteit. Toen liet de Surinaamse regering weten dat Tranquillo de bewuste goudconcessie had teruggegeven aan de staat, in ruil voor een ander gebied. Volgens bronnen die de zaak kennen was de teruggave een eis van IAMGOLD.
.
Het teruggegeven concessiegebied werd via een nieuwe staatsonderneming, genaamd ‘NV 1’, onderdeel van een deal tussen de staat en IAMGOLD over gezamenlijke exploitatie van het goudrijke Saramaccagebied. Tranquillo kreeg echter niet alleen een ander concessiegebied als compensatie. Achter de schermen werd ook de betaling van een miljoenenbedrag in US dollar overeengekomen. Drie bronnen met kennis van de zaak bevestigen dat inmiddels een „eerste tranche” door staatsonderneming NV1 aan Tranquillo is betaald. Er zouden nog enkele moeten volgen. Dat betekent dat miljoenen die aan de Surinaamse staat toekomen worden doorgesluisd naar personen die nauwe banden hebben met de president. Sallons ging niet in op verzoeken om een reactie.
.
De topmannen van Tranquillo zijn ook elders druk bezig. Op een groot terrein in een goede buurt van Paramaribo-Noord waren begin november vorig jaar de eerste grondverzetmachines te zien, weggezakt in de modder na een tropische regenbui. Hier moet een sporthal verrijzen. Het perceel is in handen van de stichting Ruckers Hall, in 2016 opgericht door Sallons en Mangal van Tranquillo. Uit het register van de Kamer van Koophandel blijkt dat Sallons en Mangal nog twee goudexploitatiebedrijven én een beveiligingsbedrijf bezitten. Het gaat beiden zo voor de wind, dat ze in 2017 ook nog een bedrijf voor goudopkoop en goudexport oprichtten.
.
Veel meer Surinaamse goudconcessies zijn de afgelopen jaren op dubieuze wijze uitgegeven aan particulieren. Het opvallendst zijn de concessies in gebieden die in 2013 door de regering apart werden gezet om op termijn gezamenlijk te worden geëxploiteerd met de multinationals IAMGOLD en Newmont. Vlak daarvoor gingen ineens nog tientallen concessies van vaak duizenden hectaren in precies die gebieden naar personen met goede banden met de politieke machthebbers. In het parlement werden vragen gesteld, zelfs vanuit Bouterses eigen NDP.
.
Dat had in elk geval één opmerkelijk effect: de president stuurde een lijst van uitgegeven concessies naar de Nationale Assemblee. Die lijst leest als een catalogus van vriendjespolitiek. De kritiek uit Bouterses partij verstomde dan ook prompt. Soms staan alleen de namen van NV’s op de lijst vermeld, maar een uittreksel uit het ondernemingsregister is voldoende om de personen daarachter te vinden. Onder de begunstigden zijn Bouterses advocaat, bevriende ondernemers, de directeur van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen (dat over de goudsector gaat) en een NDP-activiste. Ook ex-junglecommando en parlementariër Ronnie Brunswijk, toen nog deel uitmakend van de coalitie, kreeg een handvol concessies.
.
Steekpenningen
‘De affaire Abrahams. Stelen in de politiek loont’. Met die gedurfde kop publiceerde magazine Parbode in 2013 een omslagverhaal waarin uit de doeken werd gedaan hoe Ramon Abrahams als minister van Openbare Werken in drie jaar „schatrijk” was geworden. Abrahams eiste bij veelal onderhands verstrekte overheidsopdrachten dat de offerteprijs met soms wel 25 procent werd verhoogd – dat extra bedrag werd contant in een envelop bij een van zijn ambtenaren afgeleverd. De steekpenningen kwamen voor rekening van de Surinaamse staat, want de aannemers kregen – vaak met vertraging – het verhoogde bedrag uitbetaald. Surinaamse media berekenden dat op het ministerie omgerekend zo’n 80 miljoen euro was ‘verdampt’.
.
Abrahams deed aangifte van smaad tegen Parbode, de zaak loopt nog. Maar dat ook deze politicus volop actief is als ondernemer, staat wel vast. Kort na zijn aantreden wekte hij zijn eigen bouw- en grondstoffenfirma opnieuw tot leven, blijkt uit het ondernemingsregister. Dat bedrijf was eerder actief in de periode 1996-2000, precies de jaren waarin de NDP ook in de regering zat. Abrahams richtte ook een eigen helikopterbedrijf op; de enige concurrent in het Surinaamse helitransport is intussen failliet. Via een bedrijf van zijn zoon liet hij een paar honderd pc’s leveren aan het ministerie, berichtten lokale media.
.
Kort voor de publicatie in de Parbode was minister Abrahams door Bouterse ‘eervol’ ontslag verleend, vermoedelijk omdat de aanhoudende ‘tories’ over zelfverrijking schadelijk voor de president werden. Een officiële toelichting op het ontslag kwam er nooit. Ondanks de geruchtmakende affaire is Abrahams ondervoorzitter van de NDP. Bovendien benoemde Bouterse de oud-militair, met wie hij al sinds zijn coup van 1980 bevriend is, meteen na zijn ontslag als minister tot zijn campagneleider voor de verkiezingen.
.
Dat is minder vreemd dan het lijkt. Bij het uitdelen van overheidsopdrachten had Abrahams als minister vele tientallen ondernemers, met vaak een veelvoud aan werknemers, aan zich gebonden. Opdrachten werden bovendien opgesplitst in kleinere eenheden om zoveel mogelijk firma’s te laten meedoen. Van grote bouwwerken tot het onderhoud van bermen langs wegen – andere ministeries deden en doen net zo. Als campagneleider is Abrahams dan ook in staat voor partijbijeenkomsten zomaar duizend of meer mensen op de been te brengen.
.
„Het is een model om de electorale basis van de partij te verbreden”, zegt parlementariër Asiskumar Gajadien van oppositiepartij VHP. Alleen ondernemers die zich loyaal tonen aan de NDP krijgen overheidsopdrachten, bevestigt ook voorzitter Anthony Wong van de belangrijkste Surinaamse aannemersvereniging. „Het gebeurt nu op een grove manier”, vertelt hij in het kantoor van zijn familiebedrijf in Paramaribo. Wong kan zich volgens eigen zeggen kritisch uiten – wat hij in lokale media geregeld doet – omdat zijn bedrijf voor de privésector werkt en niet van de overheid afhankelijk is.
.
Asfalteringsinstallatie
De 49-jarige Asiskumar Gajadien, opgeleid als bestuurskundige en sinds 2010 parlementslid, stelt in de Nationale Assemblee de meeste vragen over vermeende corruptiezaken. Antwoord krijgt hij zelden. Toch boekt hij soms succes. Zoals afgelopen augustus toen uitlekte dat de regering had besloten via een onderhandse gunning voor bijna 3 miljoen euro een vijf jaar oude asfalteringsinstallatie te kopen van een lokale ondernemer. De zaak deed veel stof opwaaien. Gajadien toonde met een offerte van de originele Braziliaanse leverancier aan dat dezelfde machinerieën, maar dan gloednieuw, voor minder dan de helft van dat bedrag konden worden aangeschaft. De transactie werd alsnog afgeblazen.
.
Maar affaires rijgen zich nog steeds aaneen. In maart vorig jaar kondigde de raad van commissarissen van staatsenergiebedrijf EBS aan dat de directeur (een oud-minister) was ontslagen „geheel in lijn met het beleid van de regering om corruptie te bestrijden”. De afloop? President Bouterse zette de ontslagen partijgenoot weer op zijn post en stuurde de commissarissen naar huis.
.
Dat ook parlementsleden zich schuldig maken aan corruptie blijkt uit een vertrouwelijk rapport uit 2016. Dat gaat over de maaltijdenvoorziening bij de naschoolse opvang. Ook daarbij zijn miljoenen euro’s uit de staatskas verdwenen. Volgens het rapport, geschreven in opdracht van de minister van Onderwijs, eisten „politieke figuren” delen van het veld op. In concreto: parlementariërs (leden van de regeringscoalitie) leverden met eigen cateringbedrijven jarenlang schoolmaaltijden, en opzettelijk veel meer dan nodig. Het rapport beveelt „diepgaander onderzoek” aan „naar mogelijk bewijsbare strafrechtelijke vergrijpen”. Zover is het niet gekomen.
.
DIEPE CRISIS
De Surinaamse staatsfinanciën zijn „een tijdbom”. Dat zegt Winston Ramautarsing, voorzitter van de Surinaamse economenvereniging. De economie van Suriname (558.000 inwoners) drijft vooral op goud- en olie-export. De dalende goud- en olieprijzen leidden afgelopen jaren tot negatieve groei.
.
Volgens de Wereldbank daalde het bbp van 5,2 miljard US dollar in 2014 naar 3,8 miljard US dollar in 2016. Tussen 2010 en 2013 (de eerste jaren van het presidentschap van Desi Bouterse) steeg het Surinaamse bbp nog van 4,4 miljard naar 5,1 miljard US dollar.
.
De diepe crisis is volgens Ramautarsing, als consultant werkzaam in de Caribische regio, vooral een gevolg van wanbeleid en corruptie. Door massaal bijdrukken van geld liep de inflatie op tot boven de 60 procent. De gezondheidszorg verkeert in crisis en banken hebben nog miljoenen van de overheid te goed.
.
Ondanks dalende overheidsinkomsten verhoogde de regering-Bouterse voor de verkiezingen van 2015 sociale uitgaven (pensioenen, kinderbijslag, ziekteverzekering)fors. Volgens Ramautarsing, die destijds al waarschuwde voor een financiële crisis, werden de verkiezingen zo in zekere zin „gekocht”.
.
Kredietbeoordelaar Moody’s noemt buitenlandse leningen aan Suriname – de totale overheidsschuld gaat naar honderd procent - nu ‘highly speculative’. Juist deze week verlaagde Moody‘s nog eens de rating voor Suriname. Een akkoord met het IMF werd al eerder opgezegd.
.
Door de volgens Ramautarsing „structurele corruptie” zijn de overheidsfinanciën verder verslechterd: smeergelden maakten overheidsopdrachten veel duurder en inkomsten uit goud kwamen door vriendjespolitiek bij het verlenen van concessies voor goudexploitatie niet bij de overheid terecht. „De informele sector is nu het smeermiddel dat alles in beweging houdt”, zegt Ramautarsing die onlangs de term ´failed state´ gebruikte. „Grootste bron is drugs. Investeringen daaruit brengen legaal inkomen. Elke lading cocaïne die gepakt wordt is een minpunt voor de economie.”
.
[off topic big_smile]
.
.
.
.

Re: De positie van de VS bij een aanval van Indonesie op toen Nieuw Guinea

...maar kazak-waka-bakru, dit http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 46#p517246  had je ook al geknipt en geplakt bij dit: http://forum.waterkant.net/viewtopic.ph … 69#p517169  -  je ouwe ‘landverraad en korruptie’ meuk. big_smile tongue